ZPB.by

Thursday, Jun 27th

Last update11:15:31 AM GMT

You are here: Społeczeństwo Życie duchowe Sanktuarium MB Łaskawej w Warszawie

Sanktuarium MB Łaskawej w Warszawie

Email Drukuj PDF

Sanktuarium  MB Łaskawej w WarszawieSanktuarium Matki Bożej Łaskawej w Warszawie posiada najstarszy koronowany obraz Madonny w Polsce. Koronacja, łaskami słynącego obrazu, o sześćdziesiąt sześć lat wyprzedziła koronację jasnogórskiej Czarnej Madonny. Została ona dokonana za wiedzą papieża, ale bez urzędowego dekretu Kongregacji Obrzędów – stąd też kard. prymas Stefan Wyszyński rekoronował obraz, cieszący się wielowiekowym kultem, w październiku 1973r., a NM Panna Łaskawa została ogłoszona główną Patronką Warszawy.

Jej wizerunek przywiózł z Rzymu, w roku1651, abp Jan de Torres, nuncjusz papieża Innocentego X, i ofiarował królowi Janowi Kazimierzowi, który z kolei przekazał go warszawskim pijarom. Obraz stał się następnie przedmiotem powszechnego kultu.
Początkowo łaskami słynący wizerunek MB Łaskawej znajdował się w kościele Św. Prima i Felicjana przy ul. Długiej - obecnie katedra polowa WP. 24 marca 1651r., nuncjusz papieski, w obecności pary królewskiej, pobłogosławił złotą koronę, dar miasta Warszawy, i nałożył ją na głowę NM Panny.
Sanktuarium Patronki Warszawy znajduje się dziś w kościele ojców jezuitów pw. Matki Bożej Łaskawej na Starym Mieście. Inicjatorem budowy tego renesansowego kościoła był wybitny kaznodzieja ks. Piotr Skarga. Świątynię wzniesiono w latach 1609-1628 i jest dziś najwyższą budowlą na Starym Mieście. Mimo to pozostaje niejako w cieniu leżącej tuż obok katedry. Takie miało być zalecenie ks. Piotra Skargi, który miał powiedzieć, że kościół ten ma dominować, ale nie przytłaczać sąsiadującej z nim świątyni.
Budowę świątyni finansował m.in. król Zygmunt III Waza. Kamień węgielny pod nowy kościół pw. Narodzenia NMP i Św. Ignacego - obecnie NMP Łaskawej, poświęcono w roku 1609. Ukończenie budowy i konsekracja nastąpiły w roku 1626. Rok później, po wyburzeniu kamienicy przy ul. Świętojańskiej, dobudowano do świątyni trzy kaplice, a w roku 1633 dobudowano kruchtę.
Przez pierwszą połowę XVII wieku trwało wyposażanie wnętrza świątyni. Niestety, w roku 1656 zostało ono zdewastowane podczas najazdu Szwedów. Wiek XVIII to okres przywracania kościołowi jego świetności i kolejnych przeróbek. Dobudowano wówczas m.in. kolejne dwie kaplice.
Kościół był od zawsze budynkiem jednonawowym, z wieżą z boku, wyższą o 30 stóp od dachu i frontonem o czterech kondygnacjach. Świątynia posiadała 20 ołtarzy - w tym 12 marmurowych i 8 z drzewa lipowego. Były tam m.in. bogato rzeźbione ołtarze: św. Stanisława Kostki; św. Kazimierza; św. Alojzego Gonzagi; św. Franciszka Ksawerego; św. Ludwika; św. Franciszka Borgiasza i św. Joachima.
Kościół zaprojektował prawdopodobnie Jan Frankiewicz. Jest to budowla łącząca elementy architektury włoskiej z elementami architektury północnoeuropejskiej. W budowie kościoła można dostrzec też elementy charakterystyczne dla Polski m.in. sklepienie lubelskie. Architekt wykazał się też umiejętnością wykorzystania wąskiej przestrzeni pod budowę świątyni.
Po roku 1773, kiedy to dokonano kasaty zakonu jezuitów, kościół kilkakrotnie przechodził z rąk do rąk. Był m.in. kościołem szkolnym, potem zdegradowano go do roli składu sprzętów kościelnych, a jeszcze później przekazano zakonowi pijarów. Jezuici odzyskali go dopiero po I wojnie światowej.
W latach 20. i 30. XX wieku świątynia była ponownie remontowana. Jednak w czasie Powstania Warszawskiego, w roku 1944, została doszczętnie spalona. Księża jezuici z wielkim poświęceniem ratowali najcenniejsze skarby świątynne. Uchronili też od zniszczenia cudowny obraz Matki Bożej Łaskawej.
Do jej odbudowy jezuici przystąpili dopiero w roku 1948 i trwała ona prawie 10 lat. W przeciwieństwie do sąsiedniej katedry, kościół jezuitów odbudowano po wojnie zgodnie z jego przedwojennym wyglądem, w renesansowej formie.
Sanktuarium było dwukrotnie nawiedzane przez Ojca św. Jana Pawła II: 2 czerwca 1979 roku oraz 16 czerwca 1983 roku. Niezależnie od tych wizyt, papież pozostawił w nim, przy okazji swojej pielgrzymki do Polski w roku 1999, przepiękną pamiątkę w postaci aktu zawierzenia Matce Bożej Łaskawej: Matko Słowa Wcielonego, Pani Łaskawa, miej w opiece Warszawę, jej mieszkańców i całą naszą Ojczyznę! Strzeż obecności Twojego Syna  w sercach wszystkich ochrzczonych, aby pamiętali zawsze o swej godności ludzi odkupionych krwią Chrystusa, wezwanych do ufności Bogu i do służenia z miłością człowiekowi. Wypraszaj, Maryjo, Twojemu ludowi wytrwałość, której potrzebuje, aby mógł pełnić wolę Ojca niebieskiego i dostąpić spełnienia obietnicy zbawienia. Niech pod Twoją opieką ziarno świętości, tak bogato posiane na polskiej ziemi, stale się rozwija ożywiane łaską Ducha Świętego i wydaje obfite owoce w kolejnych pokoleniach. Amen.
Odwiedzając sanktuarium wchodzimy do niego przez tzw. anielskie drzwi, wykonane w roku 2009 przez rzeźbiarza Igora Mitoraja, który w swojej twórczości nawiązuje do rzeźby antycznej, i uroczyście poświęcone 12 września 2009r. Wrota te zostały ufundowane z okazji 400-lecia świątyni. Wykonane zostały z brązu i przedstawiają scenę zwiastowania. W górnej partii drzwi umieszczona została Maryja, a na otwieranych skrzydłach dwa anioły.
Łaskami słynący obraz MB Łaskawej znajduje się w nawie głównej. Pierwotnie znajdował się w kaplicy bocznej. Przedstawia on wizerunek Najświętszej Maryi Panny Łaskawej. Matka Boża trzyma w obu dłoniach połamane strzały, symbol ochrony przed nieszczęściami. Ten obraz jest kopią renesansowej polichromii znajdującej się we Włoszech.
W kościele jezuitów jest jeszcze rzeźba Matki Boskiej Łaskawej, wykonana z drzewa lipowego, pochodząca z XVII wieku. Matka Boska posiada złotą koronę zdobioną czarnymi kamieniami szlachetnymi.
Podczas powojennych prac budowlano-rekonstrukcyjnych odkryto ponadto obszerne gotyckie podziemia, będące świadectwem sztuki średniowiecza. Mały obszar przeznaczony pod budowę świątyni zmuszał budowniczych do wygospodarowania każdego zakątka. Efektem takich ograniczeń było budowanie wielopoziomowych piwnic. Ponieważ kościół stanął na gruzach kamienic, resztki murów rozebrano jedynie do poziomu gruntu, a niepotrzebnym gruzem zasypano głębsze poziomy piwniczne, zostawiając jedynie jeden najbliższy powierzchni poziom piwnicy, który miał być przeznaczony na krypty grzebalne. W czasie rozbiorów rząd rosyjski nakazał zamurowanie istniejących piwnic, w celu zapobiegnięcia gromadzenia broni dla powstańców.
Podziemia zostały na nowo odkryte dzięki rekonstrukcji budynku po II wojnie światowej. Podczas prac rekonstrukcyjnych odkopano górne partie piwnic i przeprowadzono konserwację. W zachowanych kryptach ulokowano ocalałe epitafia lub ich fragmenty, wydobyte podczas wykopalisk spod gruzów kościoła, a także pamiątki z Powstania Warszawskiego oraz popiersia Piotra Skargi i Macieja Kazimierza Sarbiewskiego.
W jednym z pomieszczeń umieszczono i otwarto, w roku 1979, kaplicę poświęconą pamięci nauczycieli i uczniów gimnazjum prowadzonego przez jezuitów w Wilnie. Kaplica ta powstała z inicjatywy byłych uczniów tego gimnazjum.

Joomla